X
تبلیغات

قالب وبلاگ

قالب وبلاگ

خدای آب های پاک

خدای آب های پاک
 
ادبیات فارسی

هر که را با اختری پیوستگیست مر ورا با اختر خود هم تگیست/ طالعش گر زهره باشد در طرب/ میل کلی دارد و عشق و طلب/
 
نوشته شده در تاريخ جمعه 18 آذر1390 توسط مسیح

ورزش غواصی            

غواصی فن شناوری در زیر آب با یا بدون وسایل تنفس مصنوعی است. غواصی علاوه بر اینکه کاربردهای صنعتی، پژوهشی، و نظامی دارد، برای ورزش و تفریح هم انجام می شود. تنفس زیر آب با استفاده از هوای فشرده تاریخچه ای کوتاه دارد. اما غوص در دریا و سفر به عمق دریا از دیرباز توسط بسیاری از ملل جهان انجام می پذیرفته است.

اینک ورزش غواصی به صورتی همگانی درآمده و به شکل گسترده ای در بسیاری از کشورهای جهان فعالیتی مفید، مفرح، لذت بخش و نیز منبع درآمد در صنعت اکوتوریسم شده است. یکی از روش های غواصی، غواصی آزاد می باشد که ورزشی بسیار سنگین و فرح بخش می باشد.در این ورزش اولین هنر غواص، استفاده صحیح از شش ها در تنفس صحیح و حمل اکسیژن کافی در غواصی می باشد در ابتدا این ورزش برای جستجوی مروارید در سطح دریا مورد استفاده قرار می گرفته است ولی بعد پا به عرصه ورزش حرفه ای گذاشته باشگاه های ویژه ای برای این کار به وجود آمده اند. تعریف سادهٔ این ورزش چنین است که شخصی به زیر آب شیرجه می رود و تنها هوایی که در اختیار دارد، اکسیژنی است که در شش های خود ذخیره کرده است. در واقع این ورزش در نوع خود، از قدیمی ترین ورزش های آبی جهان شناخته می شود که مثال بارز آن جستجوی مروارید است که در حدود چهار هزار سال پیش در دریای مدیترانه انجام می شد و اشخاص برای خارج کردن دانه های مروارید و یافتن صدف های مرواریددار، به اعماق مدیترانه شیرجه می رفتند و دقایقی چند را تنها با تکیه بر هوای ذخیره شده در شش های خود به جستجو برای مروارید می پرداختند.

اما این پدیده در حقیقت یک پایه و اساس علمی هم دارد، چرا که بدن در زیر آب با شرایط تازه ای مواجه می شود که در نتیجه قلب، سیستم گردش خون و عضلات انسان، همگی به گونه ای عمل می کنند تا اکسیژن را در بدن ذخیره کنند. غواصی آزاد ورزشی با کلاس و پر راز و رمز است که به خصوص طی پنجاه سال گذشته توجه پژوهشگران و اهل علم را به خود جلب کرده است. در دهه پنجا ه میلادی یعنی بین ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰ پزشکان به شیرجه روها هشدار دادند که در عمق بیشتر از پنجاه متر نگهداشتن نفس مساوی با کشته شدن است. چرا که فشار آب در چنین عمقی باعث می شود تا قفسهٔ سینه و دنده ها مانند کاغذ مچاله شده در دست انسان در هم شکسته شوند اما امروز مشاهده می کنیم که غواصان آزاد به عمق دویست متری هم می روند. جالب است گفته شود که این عمق حتی از عمقی که زیر دریایی ها در جنگ جهانی دوم توان رسیدن به آن را داشتند، بیشتر است. آنچه باعث پیشرفت های اعجاب انگیز در این ورزش و توانایی های غواصان شده، تحقیقات درخشان فیزیولوژِی است که جمعی از پدیده های مختلف در رابطه با آب را در بدن کشف کرده است. تجهیزات مورد نیاز این ورزش یک جفت کفش غواصی(فین)، عینک غواصی و یک شلنگ ۳۰ سانتیمتری مخصوص (اسنورکل) می باشد.

 


نوشته شده در تاريخ جمعه 18 آذر1390 توسط مسیح

قایق رانی

قایق‌رانی نوعی ورزش و سرگرمی است که با انواع متفاوتی از قایق در رشته‌های قایق‌رانی آبهای آرام، کانو پولو، راندن قایق اژدها، راندن قایق بادبانی، قایق‌رانی آبهای خروشان و روئینگ انجام می‌شود. رشته آبهای آرام شامل رشته‌های کایاک و کانوی ۱، ۲، ۳ و ۴ نفره است. در حقیقت، مسابقات قایقرانی آبهای آرام، نامی متداول برای دو گونه از قایقها، یعنی کایاک و کانوست . رشته کایاک با حرف و مواد کایاک یک نفره (K1)، کایاک دو نفره (K2) و کایاک چهارنفره (K4) شناخته می‌شود . رشته کانو با حرف C و مواد کانوی یک نفره (C1)، کانوی دو نفره (C2) و کانوی چهار نفره ( C4) شناخته می‌شود .

قایق کایاک با پاروی دوکفه، در حالی که قایق ران در وضعیت نشسته قرار دارد، هدایت می‌شود . قایق رانان قایقهای کانوی کانادایی نیز با پاروهای تک کفه و در وضعیت زانو زده قایقهای خود را به جلو سوق می دهند . پاروها تحت هیچ شرایطی بر روی قایقها متصل نمی شوند، به سخن دیگر، آزادی عمل در آن سلب نمی شود.

مسابقات قایقرانی، ورزشی تکنیکی است که شامل حرکات موزون متقارن ( کایاک) یا نامتقارن ( کانو) است. این مسابقات را می توان در هر یک از فواصل زیر سازمان دهی کرد.

برای مردان:کایاک یک نفره (K1)، کایاک دونفره( K2) و کایاک چهارنفره (K4).

کانوی یک نفره(C1)، کانوی دونفره (C2) و کانوی چهارنفره (C4).

برای زنان: کایاک یک نفره (K1)، کایاک دونفره( K2) و کایاک چهارنفره (K4).

جدیدا فدراسوین جهانی قایقرانی ICf در نظر دارد رشته کانوکانادایی را هم برای زنان برگزار نماید زیرا در برخی از کشورها مسابقات رشته کانوکانادایی زنان انجام می شود.

هیچ گونه مسابقه ای برای مردان و زنان، به صورت مختلط وجود ندارد. فواصل رسمی تایید شده از سوی فدراسیون جهانی قایقرانی(ICF) عبارتند از: 200متر، 500متر،1000 متر و 5000متر که برای مردان و زنان مشابه است.

مسابقات فعلی، در بازی‌های المپیک، در 12 ماده، در مسابقات قهرمانی جهان بزرگسالان، در 27ماده و در مسابقات قهرمانی جهان جوانان، در 17 ماده برگزار می شود.


نوشته شده در تاريخ جمعه 18 آذر1390 توسط مسیح

شیرجه

مورخان براین باورند که تاریخ مسابقات شیرجه به کشور یونان باستان باز می‌گردد ولی تنها اطلاعی که در این باره وجود دارد مربوط به نقوش مقبره‌ای در شهر ناپال درکشور ایتالیا می‌باشد که قدمت آن به ۲۵۰۰ سال می‌رسد. در روی سقف این مقبره تصویر مردی مشاهده می‌شود که در حال شیرجه زدن از روی سکوی مرتفعی می‌باشد که احتمالا باید صخره یا پرتگاهی باشد. پیشگامان ورزش شیرجه افرادی بودند که با پرش از روی صخره‌ها و پرتگاهها به درون آبهای دریای آکاپولکو به شهرت رسیدند.

 سپس در قرن ۱۷ هنگامی که ژیمناست‌های آلمانی و سوئدی برای ایمنی بیشتر حرکات نمایشی خود را در سواحل دریا انجام می‌دادند و عده کثیری را برای تماشا به ساحل می‌کشاندند، آهسته آهسته این رشته ورزشی تکمیل شد. نهایتا تمرینات ژیمناستیک آنان به یک رشته ورزشی تبدیل شد که به آن شیرجه آزاد گفته می‌شود. واژه‌ای که حتی پس از ورود این رشته به مسابقات المپیک سنت لویس آمریکا در سال ۱۹۰۴ به صورت شیرجه و شنا در زیر آب همچنان به آن اطلاق گردید. برای انجام یک مسابقه مربیان و شیرجه روندگان باید با تعداد شیرجه و با توجه به اینکه شیرجه از تخته یک متر، تخته سه متر و یا از سکو و از چه ارتفاعی انجام می‌شود آگاه باشند.

 درسال ۱۹۲۸ درمسابقات شیرجه المپیک آمستردام هلند قوانینی وضع شد که شیرجه‌ها به حالت اجباری و اختیاری درآمد و شیرجه‌های اجباری بعد از هر المپیک انتخاب می‌شد. در این مسابقات شیرجه‌ها براساس مسیر چرخش در هوا به طرف جلو یا عقب، معکوس یا از تو و چرخشـهای دورانی یا حول محور طولی ونوع شروع آنها رو به آب و پشت به آب و بالا نس، به شش خانواده تقسیم شدند.

در سال ۱۹۵۶ در مسابقات المپیک ملبورن استرالیا نحوه شماره گذاری برای شیرجه‌ها به صورتی که اکنون در اختیار ماست شکل گرفت و تا قبل از آن شیرجه‌ها از شماره یک تا پنجاه و شش شماره گذاری شده بود و تمام شیرجه‌هایی که برای مثال از تخته سه متر اجرا می‌شد همگی اختیاری بود و شیرجه‌های پایه و اصلی به ندرت در مسابقات دیده می‌شد و شیرجه روندگان بیشتر تمایل به اجرای حرکات سنگین داشتند و کمتر به اجرای یک شیرجه ساده با مهارت و زیبایی بیشتر اهمیت می‌دادند. تا مقررات شیرجه تکامل یافت و شش خانواده با محدودیت ضریب در مسابقات گنجانده شدند. 


نوشته شده در تاريخ جمعه 18 آذر1390 توسط مسیح

  

واتر پلو                      

یکی از بهترین ورزش های آبی واتر پلو است:             

● مهارت های اولیه

برای انجام ورزش واترپلو ورزشکار باید در بعضی کارها مهارت داشته باشد. اولین فاکتور لازم برای شروع این ورزش، مهارت در شنا است. در این ورزش، بازیکنان باید بتوانند طول ۳۰ متری استخر را بارها و بارها شنا کنند. نوع شنا کردن بازیکنان واترپلو با شنای کلاسیک متفاوت است. در این روش بازیکنان از یک استیل آزاد استفاده می کنند به طوری که هنگام شنا کردن همیشه سر آنها از آب بیرون خواهد بود تا بتوانند بر بازی مسلط باشند. مهارت دومی که بازیکنان باید به دست آورند، شیوه کنترل توپ با یک دست است. همچنین این ورزشکاران باید بتوانند توپ را با هر دو دست خود کنترل کنند.

مهارت دیگری که ورزشکاران این رشته باید داشته باشند، نوعی پا دوچرخه است که در آن حرکات پا به صورت دایره وار انجام می شود. در این حرکت که ورزشکاران از آن برای نگه داشتن خود روی سطح آب استفاده می کنند، انرژی بسیار کم مصرف می شود. ورزشکاران ورزش واترپلو باید از تمرکز و سرعت عمل بالایی برخوردار باشند تا بتوانند بر تیم حریف غلبه کنند.

● قوانین ورزش واترپلو

هر تیم از ۱۲ بازیکن تشکیل شده است که شامل هفت بازیکن اصلی و پنج بازیکن ذخیره است. بازیکنان اصلی دارای یک دروازه بان و شش بازیکن زمین هستند. این شش بازیکن می توانند هم در نقش حمله و هم در نقش دفاعی ظاهر شوند و جای مخصوص به خود ندارند. یکی از قوانین مهم واترپلو این است که بازیکنان زمین اجازه ندارند توپ را با دو دست بگیرند و باید آن را فقط با یک دست کنترل کنند. در فاصله دو متری از دروازه بان های هر تیم نشانه هایی به نام خط دو متری وجود دارد. بازیکنان تیم مقابل اگر توپ نداشته باشند نباید وارد این محوطه شوند.

مدت زمان بازی برای آقایان در جهار ست هفت دقیقه ای و برای خانم ها چهار ست چهار تا شش دقیقه ای است.


نوشته شده در تاريخ جمعه 18 آذر1390 توسط مسیح

اتر اسکی - اسکی روی آب

 

ورزش آبی اسکی روی آب (Water Ski) در سال 1922 در Lake City, Minnesota ایالات متحده آمریکا توسط رالف ساموالسون (Ralph Samuelson) که در آن زمان 19 سال داشت، اختراع شد. رالف ساموالسون اولینبار این ورزش را در منطقه Lake Pepin رودخانه میسییپی (Mississippi) امتحان کرد. ایده اولیه این ورزش از همان اسکی معمولی (روی برف) گرفته شده بود. ساموالسون معتقد بود که اگر می شود روی برف اسکی کرد، پس میشود برروی آب هم همینکار را انجام داد! چوبی هم که اولینبار برای انجام این ورزش استفاده شد، همان چوب اسکی معمولی بود. البته نوع اولیه چوب اسکیی که برای روی آب ساخته شد از چوب بود اما امروزه جنسی که برای این نوع چوبها استفاده می شود، از مواد فایبرگلاس هستند. چوبهای اسکی روی آب معمولا" پهنتر از چوبهای اسکی روی برف هستند و دارای بست وگیره کوچکتر برای پا نسبت به چوب نوع برفی می باشند. کسی که اسکی میکند خود را با دسته ای که توسط یک طناب به قایق وصل است، هدایت می کند. معمولا" کتی (جلغه ای) نیز وجود دارد جلقه نجات است و به این طناب بسته شده تا از غرق شدن اسکی سوار جلوگیری کند. اشخاص حرفه ای معمولا" از این کت استفاده نمی کنند. اما اسکی سواران آماتور می بایست این کت را بپوشند. برخی از اشخاص اسکی سوار نیز بدون چوب اسکی، این ورزش را انجام می دهند. در واقع با پاهای برهنه که به این نوع اسکی، البته اسکی با پای برهنه (Barefoot Skiing) گفته می شود. رقابتهای اسکی روی آب این ورزش جذاب در انواع رقابتهای مختلف پیگیری می شود. یکی از انواع این رقابتها، رقابت تک نفره است. در این شکل هر شخص به صورت فردی در مسابقه شرکت می کند. نوع گروهی این ورزش نیز وجود دارد. در این نوع چند نفر به یک قایق متصل می شوند و در شکل یک تیم این ورزش را انجام می دهند. معمولا" در رقابت اسکی روی آب مسیری با مسافتی مشخص تعیین میگردد. در این مسیر موانع، و پیچ راه هایی گذاشته می شود که اسکی باز می بایست با مهارتهای خود و استفاده از حداقل زمان این مسیر را طی کند. همچنین حرکات آکروباتیک و نمایشی نیز در این رقابتها از امتیاز برخوردار است. موانعی نظیر تخته پرش این امکان را به اسکی باز میدهد تا با پرش و چرخش در هوا حرکات آکروباتیک و مهارتی خود را به نمایش بگذارد. سرعت نیز در این رقابتها مهم است، هر چه قایق سریعتر حرکت کند و اسکی سوار خود را خوب کنترل کند، امتیاز بالا می رود. سریعترین اسکی بازی که تا به حال توانسته حرکت کند، دارای سرعتی معادل 160 کیلوتر در ساعت بوده، اما در رقابتها اسکی بازان حق نداردند تا بیش از 58 کیلومتر در ساعت (برای مردان) / 52 کیلومتر (برای زنان) و کمتر از 42 کیلومتر حرکت کنند. امروزه این ورزش به عنوان یکی از ورزشهای تفریحی پر طرفدار در سراسر جهان بشمار می رود. در ایران اسکی روی آب در شمال کشور و همچنین جنوب آن انجام پذیر است. در سد کرج نیزاین ورزش به علاقمندان آن ارایه می شود.


نوشته شده در تاريخ جمعه 18 آذر1390 توسط مسیح

شنا

قوانین و مقررات :

شنا ورزشی است که هم به گونه ای تفریحی برای پیمودن مسافتهایی در آب اجرا می شود و هم برای مسابقه و رقابت .

شنا چه برای تفریح و سرگرمی یا مسابقه و رابت ورزشی است دلخواه و محبوب که در سراسر جهان طرفداران بسیار زیادی در میان مردم دارد .

شنا به صورت های مختلف در رودخانه ، در آبهاب آزاد ، در آبهای ساحلی دریا و دریاچه و گاه نیز در میان آبهای خروشان دریاها و اقیانوسها انجام میشود اما بطور معمول شنا را در استخر انجام میدهند که استخر میتواند یا بصورت سرپوشیده یا در هوای آزاد باشد .

مشخصات استخر :

استخر محل مخصوصی است برای شنا ، شیرجه ، واترپلو که در اندازه های مختلف ساخته می شود . ولی استخرهایی که در آنها مسابقات رسمی را برگزار میکنند باید دارای مشخصاتی معین باشد . این مشخصات از طرف فدراسیون بین المللی شنای آماتور ، که آن را فینا FINA می خوانند به شرح زیر تعیین شده است :

طول : 50 متر عرض : حداقل 21 متر

عمق : حداقل 80/1 متر

تعداد خطوط 8 خط ( عرض هر خط 5/2 متر )

در استخرهایی که رکوردگیری میکنند ، دمای آب باید 22 تا 24 درجه سانتی گراد باشد .

لباس شنا :

لباس مخصوص شنا یک شلوار کوتاه و چسبیده به بدن است که باید وزن آن بسیار کم باشد و آب را در خود نگه ندارد . طبق مقررات بین المللی شلوار شنا هنگام مسابقات بین المللی و رکوردگیری باید از پارچه ای به رنگ تیره و بصورت یک تکه باشد . در میان تمام رشته های ورزشی شناگران کمترین و سبکترین پوشاک را دارند .

انواع شنا :

ورزش شنا را به صورتهای گوناگون انجام میدهند . بعضی از انواع شناها عبارتند از :

شنای استقامت : پیمودن مسافتهای طولانی در آب را به کمک انواع شناها ، شنای استقامت می گویند . این نوع شنا بطور معمول در آبهای آزاد صورت می گیرد . اما در استخر هم میتوان شنای استقامت انجام داد . از انواع شناها که برای پیمودن مسافتهای زیاد به کار میرود شنای پهلو است که خستگی کمتری در پی دارد .

شنای زیر آبی : از انواع شناها است که به منظور نجات غریق و یا یافتن چیزی در زیر آب مورد استفاده قرار میگیرد . در شنلی زیر آبی بطور معمول از شنای قورباغه یا شنای پهلو استفاده می کنند .

کار غواص ها هم در زیر آب شنای زیر آبی است اما آنها ا وسایل مخصوصی استفاد می کنند تا بتواند در زیر آب بتر و سریعتر حرکت کنند ، مدت بیتری در زیر آب بمانند و به عمق زیادتری برسند .

شیرجه :

شیرجه از رشته های مهم و زیبای ورزش شنا است . به طور کلی شیرجه یا از سکو انجام میشود یا از تخته فنری .

سکو دو نوع است : سکوی 10 متری و سکوی 5 متری . همچنین تخته فلزی نیز 2 نوع است : 3 متری و 1 متر ی .

شیرجهرا هم با دورخیز کردن انجام میدهند و هم بدون دورخیز .

 

انواع شیرجه :

شیرجه انواع مختلفی دارد که شیرجه روها از لحظه جداشدن از سکو یا تخته تا دخول در آب به شکلهای گوناگون به بدن خود پیچ و تاب میدهند و سپس در آب فرو می روند .

انواع شیرجه عبارت است از : فرشته ، شکسته ، جمع باز ، یک چرخ از جلو با یک پشتک ، یک پشتک و نیم ، شیرجه از عقب ، یک مهتاب ، شیرجه موازنه ، بالانس شیرجه ، شیرجه های پیچ .

 

نجات غریق :

یک سلسله کارهایی را که باید به شیوه ای فنی و علمی انجام شود تا یک غریق از مرگ نجات یابد ، نجات غریق می گویند .

برای یاد گرفتن اصول نجات غریق باید در کلاسهای مخصوصی شرکت کرد تا نشان ویژه آن را بدست آورد . عملیات نجات غریق شامل مراحل مختلفی است همچون گرفتن غریق از آب ، اجرای تنفس مصنوعی و ...

فدراسیون نجات غریق در سال 1910 توسط ریموند پیته در شهر پارس تاسیس شد و سپس در سطح جهان گسترش یافت .

مسابقات شنا :

مسابقات شنا در مسافتهای گوناگون و به شیوه های مختلف برگزار میشود . مهمترین نوع شناها عبارتند از :

شنای قورباغه : شنای قورباغه یکی از مفیدترین شناها در دریا و آبهای خروشان است که چون چهار دست و پا در آب قرار میگیرند تا حد زیادی به شنای حیوانات شباهت دارد .

در مسابقات شنای قورباغه باید طبق اصول و شرایط زیر انجام گیرد :

ـ دستها باید با هم از طرف سینه به طرف جلو حرکت داده شود .

ـ سنگینی بدن باید روی سینه باشد و شانه ها در سطح آب به طور افقی قرار گیرد .

ـ پاها باید با هم به طرف بدن جمع شود سپس از طرفین باز شده بعد جفت شوند .

شنای پروانه : از انواع شناهای جدید است که قدرت زیادی می خواهد . در مسابقات رسمی باید طبق اصول و شرایط زیر انجام گیرد :

ـ بازوها باید با هم و در بالای سطح آب به طرف جلو پرتاب شود و همزمان به سمت عقب کشیده شود .

ـ سنگینی بدن باید روی سینه باشد و شانه ها در سطح آب به طور افقی قرار گیرند .

ـ تمام حرکات ساقها و پاها باید هم زمان و باهم انجام شود .

این نوع شنا بسیار سنگین اما سریع ست و در مسافتهای کم میتوان اجرا کرد .

کرال : در لغت به معنی خزیدن و سینه مال جلو رفتن است . از سریعترین نوع شناها لست که در آن دستها هر بار که از آب بیرون می آیند از کنار گوش داخل آب میشوند و همزمان با این کار پاها به آب ضربه میزنند .

شنای کرال به 2 صورت پشت و سینه ا نجام میشود .

مسابقات جهانی شنا :

در مسابقات جهانی انواع شنا در مسافتهای مختلف به اجرا در می آید که عبارتند از :

کرال سینه : 100 متر ، 200 متر ، 400 متر ، 800 متر ، 1500 متر

قورباغه و پروانه : 100 متر و 200 متر

کرال پشت : 100 متر و 200 متر

مختلط انفرادی : ( چهار شنای انفرادی شامل شنای پروانه ، پشت ، قورباغه ، آزاد ) : 200 متر و 400 متر .

امدادی آزاد : 100 × 4 متر ، 200 × 4 متر .

مختلط امدادی : 100 × 4 متر .

داوران :

مسابقات رسمی شنا را گروهی داور نظارت و قضاوت میکنند که عبارتند از : سرپرست کل مسابقات ، استارتر ( اعلام کننده شروع مسابقات ) سرپرست وقت نگهدارها ، وقت نگهدارها برای هر خط ، سرداور ، داوران رده بندی برای هر خط ، داور رگشت برای هر خط ، داور شنا و ( استیل ) گوینده ، نویسنده نتایج و هماهنگ کننده شناگران .

 


نوشته شده در تاريخ جمعه 18 آذر1390 توسط مسیح
چرا ورزش در آب؟


در آب بودن به خودی خود موجب میشود که شما ورزش کنید زیرا هر حرکت شما در واقع عملی برای غلبه بر مقاومت آب بر بدن شما است. البته منظور ما از ورزش در آب، شنا نیست. منظور انجام دادن حرکات ورزشی مانند پیاده روی، ایروبیک و نرمشهایی است که معمولا در خشکی انجام میگیرند.

ورزش در آب، اگر به طور صحیح انجام شود میتواند همانقدر که انجام این حرکات بر روی زمین موثرند، برای بدن مفید باشد. این ورزشها قدرت عضلانی، استقامت، نرمش و انعطاف پذیری و همچنین تعادل بهتر را برای ورزشکاران به ارمغان می آورند. پزشکان ورزش در آب را به دلایل زیر تجویز میکنند :

• نیروی رانش آب، تکیه گاه وزن بدن میشود. هنگامی که شما تا گردن در آب غوطه ور هستید، آب در حدود 90 درصد وزن شما را خنثی میکند و به طور قابل توجهی از فشار وزن بر روی مفاصل، استخوانها و ماهیچه ها میکاهد. شما به جای اینکه با تمام وزن خود بر روی زمین محکمی فرود بیایید، تنها با ده درصد وزن خود ایستاده اید. این خاصیت، میزان جراحات و آسیبهای حین ورزش را به شدت کم میکند.

• هنگام غوطه وری در آب، جریان خون سریعتر میشود و سلامت قلب و عروق شما را بهبود میبخشد.

• در صورتی که دچار آسیب دیدگی و تورم در بخشی از بدن باشید، فشار آب بر روی بدن از شدت تورم کاسته و درد را تخفیف میدهد.

• از آنجایی که آب محیطی متراکم تر از هوا است، شما با حرکت در آب مقاومتی از 4 تا 44 درصد بیشتر از مقاومت هوا را تجربه میکنید. ورزش در آب و غلبه بر این مقاومت، مانند آن است که وزنه هایی به دست و پای خود بسته باشید یا با دستگاههای وزنه دار به ورزش بپردازید، با این حسن که انجام این حرکات در آب کم خطرتر است.

• از آنجایی که نیروی جاذبه در آب کم میشود، شما در آب میتوانید آن دسته از حرکات کششی که انجام آن در خشکی برایتان ممکن نیست را انجام دهید.

• فشار عمق آب بر روی بدن، مفاصل، ماهیچه ها و اندامهای داخلی، در حین ورزش مانند یک ماساژ خوب، به تمام بدن آرامش بخشیده و مانع کوفتگی بدن میشود.


 


.: Weblog Themes By Pichak :.


تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است