صنما .!
سپاه عشقت ،
به حصار دل در آمد....
مولوی
سه شنبه ۱۴ فروردین ۱۳۹۷ | 9:12
با من صنما دل يک دله کن
گر سر ننهم آنگه گله کن
مجنون شده ام از بهر خدا
زان زلف خوشت يک سلسله کن
سي پاره به کف در چله شدي
سي پاره منم ترک چله کن
مجهول مرو با غول مرو
زنهار سفر با قافله کن
اي مطرب دل زان نغمه خوش
اين مغز مرا پرمشغله کن
اي زهره و مه زان شعله رو
دو چشم مرا دو مشعله کن
اي موسي جان شبان شده اي
بر طور برو ترک گله کن
نعلين ز دو پا بيرون کن و رو
در دست طوي پا آبله کن
تکيه گه تو حق شد نه عصا
انداز عصا و آن را يله کن
فرعون هوا چون شد حيوان
در گردن او رو زنگله کن
مولوي
اي آناهيد! اي نيک، اي تواناترين! اينک مرا اين کاميابي فراز ده که به ارجمندي به يک خوشبختي بزرگ دست يابم… خوشبختياي که در آن بهره و بخشش بسيار باشد، اسبانِ شيهه زننده و گردونههاي برخروشنده و تازيانههاي بانگ برانگيزاننده باشند… آن خوشبختياي که در آن پُر باشد از چيزهاي خوشبو، و در انبارش پُـر باشد از هر آنچه دل کسي بخواهد و هر آنچه زندگاني خوش و خرم را بکار ميآيد. (بند130 آبان یشت)