خدای آب های پاک

کبوتر

همسایه من
سایه و
سرگینشان را
بر زمین می‎دید

وز پنجره هر روز می‎غرید.
یک بار هم از برج زهر مار خود
بیرون نکرد او سر

تا بنگرد آن سرخ را در فره فیروزه فام صبح

یا رفرفه‎ی پروازشان را
بشنود در پشت بام صبح

می‎گفتم:
( آن بالا .
ببین در آبی بی ابر
آن طوقیک . را در طواف صبح .
در پرواز!

آن سینه سرخان را ببین
در آن سماع سبز!

بالیدن آمال‌شان را
بالشان را بین!

آن وجدها و
شورها و
حال‌شان را بین!

آن شامگاهان . نغمه قوقو سرودن ها
بقر بقوها . دم کشیدن ها
در طشت آب پشت بام و
صبح
تن شستن در آفتاب بامدادی پر گشودن ها .

اما .
همسایه من
سایه و
سرگینشان را
روز و شب می دید

وز پنجره هر لحظه می غرید.

روزی
سرانجام
آن نگاه چرک مرده چیره شد .

ناچار

بردم به شهری دورشان .
و آنجا رها کردم

مردم به دست و پای در آن لحظۀ بدرود

در بازگشتن .
آه !
با روحم
نمی دانم چه ها کردم ؟

وقتی شکسته
خسته و
بگسسته از هستی

باز آمدم . دیدم
بسیار دور از باور من . در همین نزدیک
خیل کبوترهام.
پیش از من
در آن غروب روشن تاریک
جمعی نشسته روی پاساره
جمعی به روی آغل در بسته شان . خالی .

و آن طوقیک .
بر اوج
در طوف بام خانه
در طیفی ز تنهاییش

می پرد .

همسایه من خصم هر زیبایی و آزرم
آنجا کنار پنجره . با خشم و
هم با چشم
می غرد .

در زیر آواری ز حیرانی شدم ویران
و آن دم که در آن واپسین فرصت . براشان اشک ها و دانه
افشاندم

با خویش می گفتم: چه زیبایی و آزرمی
در پویه و پرواز این سحر آفرینان است !
که روح را
در جویباران زلال خویش
می شوید

یا رب! زبون باد و زیان کار آن نگاهی کاو
غیر از گناه و فضله
زیر آسمان
چیزی نمی‎جوید!

شعر از دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی

جمعه ۱۸ آبان ۱۳۹۷ | 8:2

يا رسول الله

چهارشنبه ۱۶ آبان ۱۳۹۷ | 10:30

امام رضا (ع)در شعر شاعر

«محمدحسین نیشابوری» متخلص به «نظیری» از شاعران قرون دهم و یازدهم هجری است که در اواخر عمر ترک مداحی شاهان گفت و عزلت اختیار کرد و به تحصیل علوم دینی پرداخت. او نیز قصاید بسیار طولانی در نعمت امام ثامن سروده است:
شهید خاک خراسان که گرد درگه او
به جای نور بصر گشته چشم اعمی را
به هر قدم که نهی در حریم روضة او
نهاده‌اند اقامت ریاض عقبی را
زهی امام که مفتاح باب رحمت است
محبت تو رضای ملک تعالی را
تو گر به روز قیامت شفیع خلق شوی
عذاب نیست پرستندگان عزی را

چهارشنبه ۱۶ آبان ۱۳۹۷ | 10:28

امام حسن(ع)

صحن و حرم و گنبد و گلدسته نداری
بر روی کسی خانه ی دربسته نداری

آنقدر غریبی که در ایام شهادت
در هیچ خیابان علم و دسته نداری

بخشنده ای و کار به این که درِ خانه
مست آمده یا زاهد وارسته نداری

جانم به فدای تو که در قلب سپاهت
حتی دو سه فرمانده ی دلبسته نداری

افسوس که جز گرد و غبار نفس باد
اطراف خودت زائر پیوسته نداری

در سینه ی هر شیعه حرم داری اگر چه
بالای سرت گنبد برجسته نداری

چهارشنبه ۱۶ آبان ۱۳۹۷ | 10:13

Edgar Lee Masters (1868-1950): Silence

Silence

by Edgar Lee Masters

I HAVE known the silence of the stars and of the sea,
And the silence of the city when it pauses,
And the silence of a man and a maid,
And the silence for which music alone finds the word,
And the silence of the woods before the winds of spring begin,
And the silence of the sick
When their eyes roam about the room.
And I ask: For the depths
Of what use is language?
A beast of the field moans a few times
When death takes its young.
And we are voiceless in the presence of realities—
We cannot speak.

A curious boy asks an old soldier
Sitting in front of the grocery store,
"How did you lose your leg?"
And the old soldier is struck with silence,
Or his mind flies away
Because he cannot concentrate it on Gettysburg.
It comes back jocosely
And he says, "A bear bit it off."
And the boy wonders, while the old soldier
Dumbly, feebly lives over
The flashes of guns, the thunder of cannon,
The shrieks of the slain,
And himself lying on the ground,
And the hospital surgeons, the knives,
And the long days in bed.
But if he could describe it all
He would be an artist.
But if he were an artist there would he deeper wounds
Which he could not describe.

There is the silence of a great hatred,
And the silence of a great love,
And the silence of a deep peace of mind,
And the silence of an embittered friendship,
There is the silence of a spiritual crisis,
Through which your soul, exquisitely tortured,
Comes with visions not to be uttered
Into a realm of higher life.
And the silence of the gods who understand each other without speech,
There is the silence of defeat.
There is the silence of those unjustly punished;
And the silence of the dying whose hand
Suddenly grips yours.
There is the silence between father and son,
When the father cannot explain his life,

Even though he be misunderstood for it.

There is the silence that comes between husband and wife.
There is the silence of those who have failed;
And the vast silence that covers
Broken nations and vanquished leaders.
There is the silence of Lincoln,
Thinking of the poverty of his youth.
And the silence of Napoleon
After Waterloo.
And the silence of Jeanne d'Arc
Saying amid the flames, "Blesséd Jesus"—
Revealing in two words all sorrow, all hope.
And there is the silence of age,
Too full of wisdom for the tongue to utter it
In words intelligible to those who have not lived
The great range of life.

And there is the silence of the dead.
If we who are in life cannot speak
Of profound experiences,
Why do you marvel that the dead
Do not tell you of death?
Their silence shall be interpreted

As we approach them.

چهارشنبه ۱۶ آبان ۱۳۹۷ | 10:8

ادبیات فارسی و عربي

کبوتر

يا رسول الله

امام رضا (ع)در شعر شاعر

امام حسن(ع)

Edgar Lee Masters (1868-1950): Silence

مشخصات وب

آرشیو وب