«محمدحسین نیشابوری» متخلص به «نظیری» از شاعران قرون دهم و یازدهم هجری است که در اواخر عمر ترک مداحی شاهان گفت و عزلت اختیار کرد و به تحصیل علوم دینی پرداخت. او نیز قصاید بسیار طولانی در نعمت امام ثامن سروده است:
شهید خاک خراسان که گرد درگه او
به جای نور بصر گشته چشم اعمی را
به هر قدم که نهی در حریم روضة او
نهادهاند اقامت ریاض عقبی را
زهی امام که مفتاح باب رحمت است
محبت تو رضای ملک تعالی را
تو گر به روز قیامت شفیع خلق شوی
عذاب نیست پرستندگان عزی را
شهید خاک خراسان که گرد درگه او
به جای نور بصر گشته چشم اعمی را
به هر قدم که نهی در حریم روضة او
نهادهاند اقامت ریاض عقبی را
زهی امام که مفتاح باب رحمت است
محبت تو رضای ملک تعالی را
تو گر به روز قیامت شفیع خلق شوی
عذاب نیست پرستندگان عزی را
چهارشنبه ۱۶ آبان ۱۳۹۷ | 10:28
اي آناهيد! اي نيک، اي تواناترين! اينک مرا اين کاميابي فراز ده که به ارجمندي به يک خوشبختي بزرگ دست يابم… خوشبختياي که در آن بهره و بخشش بسيار باشد، اسبانِ شيهه زننده و گردونههاي برخروشنده و تازيانههاي بانگ برانگيزاننده باشند… آن خوشبختياي که در آن پُر باشد از چيزهاي خوشبو، و در انبارش پُـر باشد از هر آنچه دل کسي بخواهد و هر آنچه زندگاني خوش و خرم را بکار ميآيد. (بند130 آبان یشت)