میستاییم مهرِ دارنده دشتهای پهناور را، میستاییم مهرِ دارنده
دشتهای پهناور را؛ او که به همه سرزمینهای ایرانی، خانمانی پُر از آشتی،
پُر از آرامی و پُر از شادی میبخشد.میستاییم مهـرِ دارنده دشتهای پهناور را؛ او که آگاه به گفـتار
راستین است، آن انجـمنآرایـی که دارای هزار گوش است، آن خـوش انـدامی که
دارای هزار چشم است، آن بلند بالای برومندی که در فرازنای آسمان ایستاده و
نگاهبانی نیرومند و به خواب نرونده است.
سه شنبه ۱۱ مهر ۱۳۹۱ | 13:57
اي آناهيد! اي نيک، اي تواناترين! اينک مرا اين کاميابي فراز ده که به ارجمندي به يک خوشبختي بزرگ دست يابم… خوشبختياي که در آن بهره و بخشش بسيار باشد، اسبانِ شيهه زننده و گردونههاي برخروشنده و تازيانههاي بانگ برانگيزاننده باشند… آن خوشبختياي که در آن پُر باشد از چيزهاي خوشبو، و در انبارش پُـر باشد از هر آنچه دل کسي بخواهد و هر آنچه زندگاني خوش و خرم را بکار ميآيد. (بند130 آبان یشت)