رسول الله (ص) در آینه شعر و ادب
از آغازین روزهای بعثت نبی اكرم(ص) درباره شخصیت آن حضرت شعراء و ادباء اشعار زیبایی سروده اند. حضرت ابوطالب از نخستین كسانی است كه درباره حضرت محمد (ص) شعر گفته:
و ابیض یستسقی الغمام بوجهه
ثمال الیتامی عصمة الارامل
یعنی: سفید رویی كه با آبروی او از ابرها طلب باران می شود - پدر یتیمان و پناه بیوه زنان
بعد از حضرت ابوطالب تا به امروز همواره شخصیت حضرت محمد «ص» سوژه مناسبی برای اشعار شعرا بوده است. سعدی درباره شخصیت آن حضرت اینطور سروده است:
بلغ العلی بكماله
كشف الدجی بجماله
حسنت جمیع خصاله
صلوا علیه و آله
شعر خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی درباره حضرت محمد(ص)
ستاره یی بدرخشید و ماه مجلس شد
دل رمیده ی ما را انیس و مونس شد
نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت
بغمزه مسئله آموز صد مدرس شد
طرب سرای محبت کنون شود معمور
که طاق ابروی یار منش مهندس شد
ببوی او دل بیمار عاشقان چو صبا
فدای عارض نسرین و چشم نرگس شد
بصدر مصطبه ام ، می نشاند اکنون یار
گدای شهر نگه کن که میر مجلس شد
لب از ترشح می پاک کن ز بهر خدا
که خاطرم به هزاران گنه موسوس شد
کرشمه تو شرابی به عاشقان پیمود
که علم بی خبر افتاد و عقل بی حس شد
خیال آب خضر بست و جام کیخسرو
به جرعه نوشی سلطان ابوالفوارس شد
چو زر خرید وجود است شعر من آری
قبول دولتیان کیمیای این مس شد
ز راه میکده یاران عنان بگردانید
چرا که حافظ از این راه رفت و مفلس شد
اي آناهيد! اي نيک، اي تواناترين! اينک مرا اين کاميابي فراز ده که به ارجمندي به يک خوشبختي بزرگ دست يابم… خوشبختياي که در آن بهره و بخشش بسيار باشد، اسبانِ شيهه زننده و گردونههاي برخروشنده و تازيانههاي بانگ برانگيزاننده باشند… آن خوشبختياي که در آن پُر باشد از چيزهاي خوشبو، و در انبارش پُـر باشد از هر آنچه دل کسي بخواهد و هر آنچه زندگاني خوش و خرم را بکار ميآيد. (بند130 آبان یشت)