ابوالعلا معری (م. 499ق) شاعر برجسته و نابینای عرب در رثای امام علی علیه السلام و فرزندش حسین علیه السلام چنین می سراید:
وعلی الدهر من دماء الشهیدی
ن علی و نجله شاهدان
فهما فی اواخر اللیل فجرا
ن و فی اوّلیاته شفقان
ثبتا فی قمیصه لیجیء ال
حشر مستعدیاً الی الرحمن
وعلی الدهر من دماء الشهیدی
ن علی و نجله شاهدان
فهما فی اواخر اللیل فجرا
ن و فی اوّلیاته شفقان
ثبتا فی قمیصه لیجیء ال
حشر مستعدیاً الی الرحمن
دوشنبه ۱۹ مهر ۱۳۹۵ | 9:36
اي آناهيد! اي نيک، اي تواناترين! اينک مرا اين کاميابي فراز ده که به ارجمندي به يک خوشبختي بزرگ دست يابم… خوشبختياي که در آن بهره و بخشش بسيار باشد، اسبانِ شيهه زننده و گردونههاي برخروشنده و تازيانههاي بانگ برانگيزاننده باشند… آن خوشبختياي که در آن پُر باشد از چيزهاي خوشبو، و در انبارش پُـر باشد از هر آنچه دل کسي بخواهد و هر آنچه زندگاني خوش و خرم را بکار ميآيد. (بند130 آبان یشت)