سوره کهف آیه 90
وَجدها تطلعُ علی قومٍ لم نجعل لهم من دونها سترا
(... تا به مکان برآمدن آفتاب رسید دید بر قومی طلوع می کند که ما بر آن غیر از پرتو خورشید پوششی قرار نداده ایم.)
وَجدها تطلعُ علی قومٍ لم نجعل لهم من دونها سترا
(... تا به مکان برآمدن آفتاب رسید دید بر قومی طلوع می کند که ما بر آن غیر از پرتو خورشید پوششی قرار نداده ایم.)
حکایت دیوانه ای برهنه که جبه ای ژنده به او بخشیدند
| بـــود آن دیــوانــه دل بـــرخـــاســـتـــه | بـرهـنـه مـی رفـت و خـلـق آراسـتـه |
| گــفــت یـا رب جــبــه ده مــحــکــمــم | هـم چــو خــلـقـان دگـر کـن خــرمـم |
| هــاتـــقــش آواز داد و گــفــت هــیــن | آفـــتــــاب گـــرم دادم درنـــشـــیـــن |
| گــفــت یــا رب تــا کــیـم داری عــذاب | جــبــه ای نــبــود تــرا بــه ز آفــتــاب |
| گــفـــت رو ده روز دیــگــر صـــبـــرکــن | تـا تـرا یک جـبـه بـخـشم بـی سخن |
| چــون بــشـد ده روز، مـرد ســوخــتــه | جـــبـــه ای آورد بـــر هــم دوخــتـــه |
| صـد هـزاران پــاره بــر وی بــیـش بــود | زانک آن بـخـشنده بـس درویش بـود |
| مــرد مــجــنـون گــفــت ای دانــای راز | ژنــده ای بــر دوخــتــی زان روز بـــاز |
| در خـزانه ات جـامها جـمله بـسـوخـت | کین همه ژنده همی بـایست دوخت |
| صــد هـزاران ژنــده بــر هـم دوخــتــی | ایـن چــنـیـن درزی ز کـه آمـوخــتــی |
| کــار آســـان نــیــســـت بـــا درگــاه او | خـــاک مــی بـــایــد شــدن در راه او |
| بــس کـسـا کـامـد بــدیـن درگـه ز دور | گه بـسوخت و گه فروخت از نار و نور |
| چون پس از عمری به مقصودی رسید | عین حسرت گشت و مقصودی ندید |
جمعه ۲۵ فروردین ۱۳۹۶ | 19:22
اي آناهيد! اي نيک، اي تواناترين! اينک مرا اين کاميابي فراز ده که به ارجمندي به يک خوشبختي بزرگ دست يابم… خوشبختياي که در آن بهره و بخشش بسيار باشد، اسبانِ شيهه زننده و گردونههاي برخروشنده و تازيانههاي بانگ برانگيزاننده باشند… آن خوشبختياي که در آن پُر باشد از چيزهاي خوشبو، و در انبارش پُـر باشد از هر آنچه دل کسي بخواهد و هر آنچه زندگاني خوش و خرم را بکار ميآيد. (بند130 آبان یشت)