«هلموت ریتر» (Hellmut Ritter)، در ۲۷ فوریه، سال ۱۸۹۲ در «ليشتهناو» (Lichtenau) از توابع ایالت «هسن» (Hessen) آلمان متولد شد. پس از پایان دوره دبیرستان که در طی آن زبانهای لاتین و یونانی را فراگرفت، حدود سه سال به تحصیل در زمینه خاورشناسی نزد کارل بروکلمان و پاول کاله مشغول شد. سپس به استراسبورگ نزد تئورنولدکه، لندآور و فرانک رفت و الهیات و متنشناسی زبانهای لاتین و یونانی را آموخت. در سال ۱۹۱۳ به عنوان پژوهشگر موسسه تاریخ و تمدن خاورزمین در هامبورگ آغاز به کار کرد و در سال ۱۹۱۹ به کرسی استادی خاورشناسی دانشگاه هامبورگ فراخوانده شد. در سال ۱۹۲۷ او را به ریاست «انجمن آلمانی پژوهشهای شرقشناسی» در استانبول برگزیدند. در سال ۱۹۳۶ در آغاز به سمت دانشیاری و دو سال بعد به سمت استادی زبانهای عربی و فارسی دانشگاه استانبول برگزیده شد. در ۱۹۴۹ بر کرسی استادی موقت و در سال ۱۹۵۳ بر کرسی استادی تماموقت شرقشناسی دانشگاه فرانکفورت نشست. وی پس از سالها گذراندن عمر در راه شناخت و پژوهش، سرانجام، در روز ۱۹ ماه مه ۱۹۷۱ در هشتاد سالگی درگذشت. آرامگاه او در شهر اوبراورزل، در شمال غربی فرانکفورت آلمان، میباشد.
اي آناهيد! اي نيک، اي تواناترين! اينک مرا اين کاميابي فراز ده که به ارجمندي به يک خوشبختي بزرگ دست يابم… خوشبختياي که در آن بهره و بخشش بسيار باشد، اسبانِ شيهه زننده و گردونههاي برخروشنده و تازيانههاي بانگ برانگيزاننده باشند… آن خوشبختياي که در آن پُر باشد از چيزهاي خوشبو، و در انبارش پُـر باشد از هر آنچه دل کسي بخواهد و هر آنچه زندگاني خوش و خرم را بکار ميآيد. (بند130 آبان یشت)