به زينت عابدان حضرت سجاد (ع)
اسیرم به گیسوی بالا نشینی
فدای گرفتاری این چنینی
...
مرا زائر بی قرار تو کردند
دلم را چراغ مزار تو کردند
...
تو آقا ترینی و سجاد مایی
تو شاهی و فرزند داماد مایی
...
همین که گدای تو هستیم کافیست
ابو حمزه های تو هستیم کافیست
...
تو هستی دلیل مسلمانی ما
نجات پر و بال زندانی ما
...
اي آناهيد! اي نيک، اي تواناترين! اينک مرا اين کاميابي فراز ده که به ارجمندي به يک خوشبختي بزرگ دست يابم… خوشبختياي که در آن بهره و بخشش بسيار باشد، اسبانِ شيهه زننده و گردونههاي برخروشنده و تازيانههاي بانگ برانگيزاننده باشند… آن خوشبختياي که در آن پُر باشد از چيزهاي خوشبو، و در انبارش پُـر باشد از هر آنچه دل کسي بخواهد و هر آنچه زندگاني خوش و خرم را بکار ميآيد. (بند130 آبان یشت)