خدای آب های پاک

بنویس! بنویس! بنویس: اسطورۀ پایداری 
تاریخ! ای فصل روشن! زین روزگارانِ تاری 

بنویس: ایثار جان بود، غوغای پیر و جوان بود 
فرزند و زن، خانمان بود، از بیش و کم هر چه داری 

بنویس: پرتاب سنگی، حتی ز طفلی به بازی 
بنویس: زخم کلنگی، حتی ز پیری به یاری 

بنویس: قنداق نوزاد، بر ریسمان تاب می‎خورد 
با روز، با هفته، با ماه، بر بام بی‎انتظاری 

بنویس: کز تن جدا بود، آن ترد، آن شاخۀ عاج 
با دستبند طلایی، با ناخنانش، نگاری 

بنویس: کآنجا عروسک، چون صاحبش غرق خون بود 
این چشم‎هایش پر از خاک، آن شیشه‎هایش غباری 

بنویس: کآنجا کبوتر، پرواز را خوش نمی‎داشت 
از بس که در اوج می‎تاخت رویینه باز شکاری 

بنویس: کآن گربه در چشم، اندوه و وحشت به هم داشت 
بیزار از جفت‎جویی، بی بهره از پخته‎خواری 

نستوه! نستوه مردا! این شیر دل، این تکاور 
بشکوه! بشکوه مرگا! این از وطن پاسداری 

بنویس از آنان که گفتند: «یا مرگ یا سرفرازی» 
مردانه تا مرگ رفتند، بنویس! بنویس! آری 
                                                         زنده‎یاد سیمین بهبهانی