‏‏از زندهیاد  ‏‏سپیده کاشانی

‏‏شبی دراز و پر از فتنه روزگاران بود‏

‏‏شبی که شاهد اندوه بیقراران بود‏

‏‏ز دور دست می‌‌‌ آمد طنین بانگ جرس‏

‏‏یقین ز دشت شبانگه عبور یاران بود‏

‏‏شبی ظلام چنان جامۀ سیاه عزا‏

‏‏ولی امید سحر با امیدواران بود‏

‏‏صدای سم سمند سپیده می‌‌‌ آمد‏

‏‏شکوه طالع خورشید با سواران بود‏

‏‏صلای صبح بناگه کشید در هامون‏

‏‏قبیله‌‌‌ ای که دلیل طلایه‌‌‌ داران بود‏

‏‏می‌‌‌ آمدند که ضحاک مار‌دوش کشند‏

‏‏فرو ز تخت، که این رسم شب‌شکاران بود‏

‏‏وزیده بود نسیم بهار و بیداری‏

‏‏صدای نغمه تکبیر با بهاران بود‏

‏‏چنان ز حنجرۀ «قم» فغان «قم فانذر»‏

‏‏کشید آنکه بره یار غمگساران بود‏

‏‏که گشت زینت لب‌ها «خمینیا لبیک»‏

‏‏خدای یاور آن طرفه نامداران بود‏

‏